تبليغاتX
paymanshaikhi
نشست مديران ‌‌جشنواره‌ها‌ و تئاترهاي چهار کشور آلمان، هلند، انگلستان و آمريکا
وقتي حامي مالي وجود نداشته باشد تئاتر تجاري شکل مي‌گيرد
نشست مديران ‌‌جشنواره‌ها‌ و تئاترهاي چهار کشور آلمان، هلند، انگلستان و آمريکا برگزار شد
دوشنبه 7 بهمن 1387  ساعت 1:42:00 PM      تعداد بازدید: 2
ايران تئاتر -  سرویس گزارش 0 نظر نسخه‌ی چاپ

پيمان شيخي:

نشست مديران کمپاني‌ها و جشنواره‌هاي تئاتر آلمان، هلند، انگلستان و آمريکا با حضور فريندخت زاهدي، محمد اطبايي مسئول امور بين‌الملل مرکز هنرهاي نمايشي و حسين مسافرآستانه دبير بيست‌وهفتمين جشنواره بين‌المللي تئاتر فجر در سالن کنفرانس مجموعه تئاترشهر برگزار شد.
به گزارش سايت ايران تئاتر، در ابتداي اين نشست فريندخت زاهدي دبير برگزاري اين نشست‌ گفت:«امروز از مديران تئاترها و جشنواره‌هاي کشورهاي مختلف دعوت کرده‌ايم تا بتوانيم با گفت‌وگو در رابطه با مشکلات و راهکارها براي رسيدن به تئاتر خصوصي صحبت کنيم. لازم است اين نکته را ذکر کنيم که تئاتر ايران دولتي است و تا به حال سوبسيت گرفته و تحت نظر دولت عمل کرده است، اما با برنامه‌ريزي جديد، دولت تصميم گرفته به شکل گيري تئاتر خصوصي کمک کند. در اين نشست ما دو پرسش اساسي را مطرح مي‌کنيم: نخست اين که تا چه حد کمپاني‌هايي که آن‌ها مسئول آن هستند به دولت وابستگي دارد و تا چه حد از طريق درآمدهاي گيشه مي‌توانند به ادامه کار هنري خود بپردازند. دوم اين که مديران جشنواره‌ها از تجربيات خود ما را بهره‌مند کنند که با چه معيارهايي آثار خود را انتخاب مي‌کنند و آيا جشنواره‌هاي آن‌ها تماتيک برگزار مي‌شود و يا براي آثار اجرا شده طي سال گذشته انتخاب شده است.»
در ادامه‌ روبرتو چولي مدير تئاتر روهر آلمان گفت:«من مخالفتي با تئاتر خصوصي ندارم و اگر در کشوري امکانات متعددي براي تئاتر وجود داشته باشد، من آرزو مي‌کنم که تمام مردم بتوانند تئاتر کار کنند ولي طرز تفکر اين است که در کشور سوبسيت کافي و قوي از سوي دولت وجود داشته باشد. من معتقدم در کشوري مثل ايران بايد دولت حمايت بيشتري از تئاتر ‌بکند تا ساختمان تئاتر‌ از اين که وجود دارد نيز محکم‌تر شود. نيروهاي هنري که در کشور وجود دارند نياز به پايگاه محکمي دارند که در صورت حمايت دولت، شرايط بهتري به وجود مي‌آيد.»
‌چولي ‌‌ادامه داد:«در غرب نيز خواسته‌هاي زيادي وجود دارد که تئاتر را به صورت خصوصي اداره کنند و‌ در کشورهايي مثل آلمان، فرانسه، ايتاليا و اسپانيا نخستين خواسته‌ از سوي سياستمداران ارائه مي‌شود که تئاتر از سوي حاميان خصوصي حمايت شده و ماليات‌ها کمتر صرف آن شود. شايد تجارب من فقط منفي بوده چون من حامي مالي نمي‌شناسم که در راه خدا کمک کند، بلکه آنان براي خواسته‌هاي خود اين کار را انجام دهند. وقتي حامي مالي وجود نداشته باشد، کمپاني‌هاي تئاتر تحت فشار قرار مي‌گيرند تا به چه نحوي پول را تهيه کنند. نتيجه اين است که افکار تجاري به وجود مي‌آيد و اين آخر کار تحقيقي و هنري تئاتر خواهد بود.»
سپس ‌وايلند از تئاتر فرايبورگ آلمان‌ گفت:«براي من مشکل است که برخلاف چولي در مورد حمايت‌هاي دولتي اظهار نظر کنم. من معتقدم که تئاتر هنري بومي است و بايد در اين ثروت بومي همه سهم داشته باشند. من معتقدم براي پيشرفت تئاتر به حمايت دولتي نيازمنديم و بايد براي سال‌هاي زيادي برنامه‌ريزي مالي شود. ‌اين ‌مهم است که يک زيربناي مناسب به وجود بياوريم تا از طريق آن امکانات تئاتري به وجود آيد. در کشور ايران ما يک تئاتر مرکزي داريم که در تهران است و بعد تئاتر شهرستان‌ها قرار دارد. بايد حمايت‌ها به اين صورت باشد که تئاترهاي شهرستاني از طريق افرادي حمايت شوند که به عنوان نماينده مرکز کشور حضور دارند.»
در ادامه فريندخت زاهدي با اشاره به اين که مرکز هنرهاي نمايشي متولي تئاتر در ساير استان‌هاست، تصريح کرد:«مرکز هنرهاي نمايشي به عنوان متولي مرکزي عمل مي‌کند تا بودجه مورد نظر را از طريق وزارت فرهنگ که از مجلس تعيين مي‌شود کسب ‌‌کند و بنا به نوع فعاليت‌هاي استان‌ها، بودجه استان‌هاي مختلف تعيين مي‌شود. مشکل ما اين است که تمام کساني که تئاتر کار مي‌کنند علاقه‌مندند در تهران فعاليت کنند. ما به دنبال راهي هستيم که هم در تهران و هم در شهرستان‌ها نوعي گرايش به داشتن تئاتر خصوصي نيز به وجود آيد، چرا که ما کشوري چند مليتي هستيم که در هر منطقه زبان‌ها، موسيقي و آئين‌هاي مختلف داريم که مي‌تواند مواد خوبي را براي تئاترمان به وجود آورد.»
وي با دعوت از بخش دوم مهمانان اين نشست اين موضوع را مطرح کرد که در آمريکا بيشتر کمپاني‌هاي تئاتر متکي به درآمد خودشان هستند، پس چطور عمل مي‌کنند؟ که ‌ليندا هرتزل از ايالت متحده در پاسخ به اين پرسش گفت:«يک سيستم تجاري خارج از نيويورک وجود دارد و طي 50 سال اتفاق مثبتي افتاده که در شهرهاي با جمعيت متوسط يکسري تئاتر‌ راه افتاده است. ما تئاتر خود را داريم و معتقديم که پرداختن به تئاتر به صورت جدي و قدرتمند موجب پيشرفت‌ مي‌شود. تئاتر ما خيلي بزرگ شده و در واقع ما برنامه‌ريزي براي آن نکرده‌ايم؛ چرا که مردم به سمت آن جذب شدند، البته در شهر من، مردم ‌اين هنر‌ را دنبال مي‌کنند. 70 درصد بودجه ما از طريق فروش بليت تامين مي‌شود و 30 درصد مابقي را نيز مردم تامين مي‌کنند با کمک‌هاي مالي استان و همچنين بنيان‌هاي مختلف کمک به تئاتر‌.»
وي اضافه کرد:«ما در آمريکا اجازه نمي‌دهيم که به ما بگويند چگونه عمل کنيم. حاميان ما فقط سه خواسته از ما دارند که ابتدا در اجراي نمايش از آن‌ها نامبرده و تشکر کنيم، دوم بنر تبليغاتي آن‌ها را نصب کنيم و برخي اوقات نيز تقاضاي چند بليت رايگان دارند تا به کارکنان‌شان ارائه کنند. به نظر من اين خوب است. بگذاريم مردم ياد بگيرند که هنر بخشي از زندگي روزمره‌شان است. من به عنوان ‌هنرمند يک وظيفه دارم، ولي بايد به جنبه تجاري تئاتر نيز فکر کنم. ‌من به همکاران کشورهاي ديگرم حسودي مي‌کنم چرا که مي‌بينم گاهي تا 90 درصد به تئاتر آن‌ها کمک دولتي مي‌شود. ما آثار جديد را در کنار شکسپير و ‌تئاتر کلاسيک اجرا مي‌کنيم و حتي وقتي کارهاي تجاري مردم پسند ارائه مي‌کنيم از بهترين‌هاي تئاتر استفاده مي‌کنيم.»
ديويد سار از ايالت فينکس نيز گفت:«کمپاني‌هاي تئاترهاي مختلف راه‌هاي مختلفي براي حل مشکلات دارند. من در ابتدا قصد راه‌اندازي يک کمپاني نداشتم و مي‌خواستم تئاترهايي براي کودکان اجرا کنيم تا آنان راه‌هايي براي تغيير بهتر دنيا بياموزند. ما نيز وابسته به اجتماع محلي هستيم. طي اين سال‌ها فعاليت‌مان از حالت محلي به حالت ملي تغيير کرده ‌و هر قدر جلوتر رفته‌ايم بيشتر در اين مسير قرار گرفته‌ايم. واقعاً هيچ راهي وجود ندارد که من تئاترم را فقط براساس گيشه جلو ببرم بنابراين 50 درصد از گيشه و 50 درصد از سازمان‌هاي مختلف و حتي از دولت تامين مالي مي‌شود. ما کارگاه‌هاي آموزشي داريم و اهداف تئاتر را از طريق ارگان‌هاي مختلف تامين مي‌کنيم. ما در شهرمان با حمايت دولت دو تئاتر ساختيم، به اين صورت که دولت از مردم اجازه گرفت که براي ساخت تئاتر ماليات ‌را افزايش دهد تا از اين طريق، دو ساختمان تئاتر‌ بسازد.»
وي با اشاره به اين که پول گيشه به صورت صرف نمي‌تواند هزينه تئاتر ‌را تامين کند، خاطر نشان کرد:«بنابراين ما تئاتر را به مراکز مختلف مي‌بريم تا آن جا اجرا شود. در شهرهاي مختلف امريکا شرايط مختلفي وجود دارد ولي ما در اين انديشه هستيم که تئاتر را در اجتماعات خودمان غني‌تر کنيم.»
اليزابت شک از جشنواره تئاتر وين نيز ‌‌گفت:«در وين سوبسيت تئاتر را از شهر مي‌گيريم و از دولت کمکي دريافت نمي‌کنيم. در آن جا ما به دنبال اسپانسر هستيم. البته معمولاً هنرمندان با مشکل مواجه مي‌شوند تا به زبان مشترکي با اسپانسرها برسند. ما نيز در مدارس حضور پيدا مي‌کنيم و تئاتر اجرا مي‌کنيم. از سوي ديگر هنرمندان بين‌المللي را در وين جمع مي‌کنيم و سعي مي‌کنيم جوانان با آن‌ها در ارتباط قرار گيرند. همچنين کارگاه‌هاي آموزشي براي جوانان برگزار مي‌کنيم. البته فقط جوان‌ها مسئله ما نيستند بلکه پروژه‌هايي را نيز تعريف مي‌کنيم که ساير افراد نيز از آن استفاده کنند.»
ساندرو لونين مدير هنري جشنواره تئاتر زوريخ نيز گفت:«تئاتر زوريخ هم مثل تئاتر فجر 30 سال است که پايه‌گذاري شده ‌و ما در مقابل تئاتر دولتي قرار داريم و در تقابل با تئاتر بورژوايي شکل گرفته‌ايم که يک سري تئاتر کلاسيک اجرا مي‌کرد و کودکان مجبور به ديدن آن بودند. فستيوال ما طي دو هفته در دو سوي يک درياچه برگزار مي‌شود و کاملاً شهري است و نيمي از هزينه آن را يک روزنامه تامين مي‌کند. در اين جشنواره تئاترها در چادرهاي بزرگ اجرا مي‌شود که ميزبان آثار مختلف از سراسر دنيا هستند.»
سارابر مدير صندوق حمايتي از هنرهاي نمايشي هلند نيز گفت:«در هلند 15 درصد بودجه تئاتر را دولت تامين مي‌کند و بخشي از 85 درصد پولي که بايد فراهم شود توسط دولت‌هاي محلي و بخشي ديگر توسط بانک‌ها و اسپانسرها تامين مي‌شود و بخشي نيز متعلق به تئاتر تجاري و عامه‌پسند است.»
در ادامه ساسکيا جانسون از هلند نيز با اشاره به فعاليتش در زمينه تئاتر کودکان توضيح داد:«کمپاني ما با تئاتر کودکان سر و کار دارد و توسط دولت پايه‌گذاري شده و 85 درصد از بودجه آن توسط دولت تامين مي‌شود و ما برنامه‌هاي خود را براي چهار سال آتي پي‌ ريزي مي‌کنيم. ما حدوداً طي سال 150 نمايش اجرا مي‌کنيم و حتي در ساير کشورها مثل انگليس و امريکا اجرا داريم. اکنون 30 سال است که کار مي‌کنيم و به ساير فرهنگ‌‌ها علاقه‌منديم و سعي مي‌کنيم با ايران نيز همکاري کنيم و يک مثلث هنري بين هلند، ايران و ايالات متحده امريکا تشکيل دهيم.»
ويلمين لامپ از هلند نيز گفت:«ما يک تشکل هنري هستيم که انواع هنر را در برمي‌گيرد و ‌‌روايتي از تئاتر در هلند است. کار ما فقط تئاتر نيست بلکه نمايشگاه هم برگزار مي‌کنيم و کتاب چاپ مي‌کنيم و به طور کلي مجبوريم خيلي سخت کار کنيم تا هزينه‌هايمان را تامين کنيم. بودجه ما را دولت ملي و ايالت‌ها تامين مي‌کنند و به طور مثال از مراکز مختلف فرهنگي و هنري استفاده مي‌کنيم. ما برنامه يک ساله تنظيم مي‌کنيم و تمام هدف‌مان اين است که آمستردام را به عنوان شهر کتاب معرفي کنيم.»
پيتر کايل مدير شکسپير کلوب نيز گفت:«من از دولت هيچ پولي دريافت نمي‌کنم و از اين بابت خوشحالم. من براي مدت زيادي عضو گروهي بودم که تصميم مي‌گرفت چه نوع هنري بايد از دولت پول دريافت کند و بخش قابل توجهي از عمرم وابسته به دولت بودم تا براي کمپاني باله که مديريت آن را به عهده داشتم پول دريافت کنم. اکنون ‌رئيس دو کمپاني هستم که به طور مستقل عمل مي‌کنم و به همين دليل خودمان تصميم مي‌گيريم که همکار ما چه کسي باشد و مي‌خواهم تا زماني که امکان دارد از نظر مالي مستقل بمانم.»
 
نشست مديران ‌‌جشنواره‌ها‌ و تئاترهاي چهار کشور آلمان، هلند، انگلستان و آمريکا برگزار شد
‌ليندا هرتزل از ايالت متحده: بگذاريم مردم ياد بگيرند که هنر بخشي از زندگي روزمره‌شان است. من به عنوان ‌هنرمند يک وظيفه دارم، ولي بايد به جنبه تجاري تئاتر نيز فکر کنم. ‌من به همکاران کشورهاي ديگرم حسودي مي‌کنم چرا که مي‌بينم گاهي تا 90 درصد به تئاتر آن‌ها کمک دولتي مي‌شود.


|+|نوشته شده در دوشنبه 7 بهمن1387 ساعت 13:52 توسط پیمان شیخی |
آخرین نوشته ها
آرشيو وبلاگ