موسیقی و تئاتر
انتشار هفدهمين شماره فصلنامه فرهنگ و هنر و ادبيات "پاياب"
اتابک نادري مدير تماشاخانه سنگلج تهران:
نیما رئیسی:شيوه گردش مالي تئاتر در شان هنرمندان نيست
در آستانه بهار
گزارشي از فعاليتهاي اداره تئاتر و خانه نمايش در سال 86.jpg)
ادامه اجراي "کلبه عموتم" در تالار اصلي مجموعه تئاترشهر
بوی بهار ... بوی امید ... |
گفتوگوي اختصاصي سايت ايران تئاتر با جمشيد مشايخي
دوشنبه 13 اسفند 1386 ساعت 11:54:00 AM تعداد بازدید: 158
| ||||
پيمان شيخي: جمشيد مشايخي بازيگر پيشکسوت تئاتر،سينما و تلويزيون از جمله بازيگران نامآشناي کشورمان و دانشآموخته اداره هنرهاي دراماتيک است. مشايخي علاوه بر حضور در فيلمهاي سينمايي چون قيصر،کمالالملک،شازده احتجاب و ... و مجموعههاي تلويزيوني متعدد در نمايشهايي چون مردههاي بيکفنودفن،اميرارسلان نامدار،آوار،ننه انسي،افعي طلايي،بلبل سرگشته،آيبيکلاه،شب روي سنگفرش خيس و ... ايفاي نقش داشته است. با او در روزهايي که به تازگي از بستر بيماري برخاسته به گپوگفت نشستيم که ميخوانيد: اگر اجازه بفرمایید پرسشهایم را گونهای طرح کنم که این گفتوگو نوعی بیان تاریخ شفاهی محسوب شود. موافقید؟ البته در این خصوص مرتضی احمدی هنرمند پیشکسوت تئاتر که 10 سال هم از من بزرگتر است با توجه به خاطراتی که از فعالیت در تئاترهای لالهزار دارد کتابی را تهیه و منتشر کرده است. لالهزاری که بهترین بازیگران و کارگردانان تئاتر ایران در آنجا هنرنمایی میکردند. در آن زمان من کودکی بودم که خانوادهام برای تماشای تئاتر مرا به آنجا میبردند. من کار و هنرنمایی این بزرگان را تماشا کردم و تحت تأثیر قرار گرفتم و عاشق تئاتر شدم، یعنی نهال عشق تئاتر را هنرمندان پیشکسوت با هنرنماییشان در دل من کاشتند. من برایشان احترام ویژهای قائل هستم، این در حالی است که بیشتر آنها روحشان پرواز کرده و دیگر جسمشان را نمیبینیم ولی به یاد آنها هستیم. جای تأسف دارد که در آن زمان امکان فیلمبرداری از آثار هنرمندان پیشکسوت وجود نداشت تا اکنون بتوانیم هنرنماییشان را ببینیم و تا حدودی بتوان به کارهای زیبای آنها پی برد. در آن زمان هنرمندان مورد بیاعتنایی مردم بودند. به طور مثال اگر یک بازیگر تئاتر تصمیم به ازدواج میگرفت دختر به او نمیدادند و یا این که آنها را دلقک و مسخره میدانستند، ولی هنرمندان ایستادگی کردند و توهین و نگاههای زشت را به جان خریدند و دلسرد نشدند. آنان چراغ تئاتر را روشن نگه داشتند تا این که به دوران ما رسید. دوران ما، به خصوص دوران بنده، اداره هنرهای دراماتیک توسط دکتر مهدی فروغ تأسیس شد، که از تحصیلکردههای انگلستان در رشته تئاتر بود و همکلاس سرلارنس اولویه بود. او با عشق بیحدی اداره تئاتر را به راه انداخت. بنابراین اداره تئاتر فعلی همان اداره هنرهای دراماتیک است؟ در آن زمان اداره تئاتر جزء ادارات هنرهای زیبای کل کشور بود که وابسته به وزارت آموزش و پرورش بود که در آن زمان وزارت فرهنگ نام داشت، بعدها از آموزش و پرورش جدا شد و سالها بعد وزارت فرهنگ و هنر نام گرفت که اداره تئاتر یکی از ادارات زیرمجموعه هنرهای زیبا که وزارت فرهنگ و هنر نام گرفته بود محسوب میشد. افراد تشکیلدهنده اداره تئاتر شامل چه کسانی میشد؟ به خاطر دارم که دکتر مهدی فروغ علاقهمند بود که کسانی در اداره تئاتر استخدام شوند که هیچ سابقه تئاتری نداشته باشند تا خود او آنها را تربیت کند. این موضوع دقیقاً به چه سالی بازمیگردد؟ دقیقاً سال 1336 بود که در همان سال من، رکنالدین خسروی و جمیله شیخی که از شاگردان دکتر مهدی فروغ بودیم استخدام شدیم و به همین شکل دیگر هنرمندان که امروز همگی آنها نامآور هستند جذب اداره تئاتر شدند. اداره تئاتر در آن زمان سالن اجرای نمایش نداشت و برنامههای تولیدی ما بیشتر در تلویزیون ثابت پاسار، شبکه دوم فعلی پخش میشد. بعدها یک سالن کوچک در اداره تئاتر به وجود آمد که من مأمور شدم پرده آنجا را بگیرم و برای آنجا صندلی تهیه کنم. که پس از آماده شدن حدود 70 تا 80 تماشاگر گنجایش داشت. مکان این سالن دقیقاً کجا بود؟ بین چهارراه مخبرالدوله و میدان بهارستان که در آن زمان خیابان شاهآباد نام داشت و حدود 100 تا 150 متر مانده به میدان بهارستان بود. وقتی وارد اداره تئاتر میشدیم یک حیاط بزرگ دیده میشد که در سمت چپ و مقابل دو ساختمان قرار داشت. زمانی هم هنرمندان نقاش و مینیاتوریست نیز در آنجا کار میکردند و قسمتی از ساختمان در اختیار آنها بود. بعدها آنها نقل مکان کردند و تمام این محوطه در اختیار اداره تئاتر قرار گرفت. در این سالن چه نمایشهایی بیشتر اجرا میشد؟ بیشتر پیسهای ترجمه شده در حدود 40 یا 45 دقیقه اجرا میشد، در هر ماه نیز چهار نمایشنامه در تلویزیون اجرا میشد. بعدها در این سالن پیسهای تکپردهای روی صحنه میرفت. گویا سال 58 شما مدتی هم ریاست اداره تئاتر را به عهده داشتید. درست است؟ بله. من سال 1358 به مدت 18 ماه ریاست اداره برنامههای تئاتر را به عهده داشتم. در آن زمان سالنهای کوچکی در اداره تئاتر داشتیم که آنها را حتی در اختیار گروههای نمایشی که عضو اداره هم نبودند قرار میدادیم. خدا رحمت کند آقای عناصری را که در آن زمان معاون اداره تئاتر بودند. من از ایشان خواهش میکردم که امکان حضور همه بچههای تئاتر را در اداره تئاتر فراهم کند، چرا که اداره تئاتر متعلق به همه مملکت است و در عین حال هنرمندان در اداره تئاتر فعالیت میکردند. به خیلی از گروههایی که از بیرون میآمدند سالن میدادیم و حتی تماشاخانه سنگلج را نیز در اختیار چنین گروههایی قرار میدادیم. یعنی این گروهها در اداره تئاتر صرفاً تمرین میکردند و یا اجرا نیز داشتند؟ خیر، در همین سالنهای کوچک اداره تئاتر اجرا میکردند. یعنی در همین پلاتوهایی که در حال حاضر صرفاً به تمرینات گروههای نمایشی اختصاص دارد؟ بله به یاد دارم آقای زنجانپور عزیز به اتفاق آقای بقایی یکی از پیسهای رکنالدین خسروی را با دو پرسوناژ در یکی از همین سالنهای اداره تئاتر قبل از انقلاب اجرا کرد. در شبکه دو که فرمودید تئاتر به صورت زنده اجرا میشده، در حقیقت تماشاگران به صورت زنده تئاتر میدیدند؟ بله، اولاً میزانسنی که کارگردانها در این نوع اجرا در نظر میگرفتند میزانسن صحنهای بود، ولی ما صبح به تلویزیون میرفتیم و با دوربین تمرین میکردیم و شب تئاتر را اجرا میکردیم. در حقیقت میزانسنی که در نظر گرفته میشد تغییر کمی پیدا میکرد. این برنامه با سه دوربین از طریق تلویزیون پخش میشد، این در حالی بود که برنامه به طور زنده اجرا میشد و کار خیلی مشکل بود چرا که هر اتفاقی که رخ میداد راهی برای جبران آن نبود. مثل تئاتر که به طور زنده اجرا میشود. بله دقیقاً یک تئاتر صحنهای بود که توسط دوربین به بینندگان تلویزیون انتقال پیدا میکرد. البته به خاطر دارم که آقای سمندریان این شیوه را چندان قبول نداشت و من امروز به این نتیجه رسیدهام که نظر ایشان درست بوده است. در واقع بعدها که در فیلمهای سینمایی و سریالهای تلویزیونی حضور پیدا کردم با ایشان همعقیده شدم؛ چرا که تئاتر باید از ابتدا تا انتها اجرا شود و وقتی بین اجرای آن قطعی به وجود میآید مثل فیلم است و ارزش تئاتری خود را از دست میدهد. اینها درسی است که ما از بزرگان گرفتهایم، استاد حمید سمندریان استاد بنده و مورد احترام من بوده و خواهند بود. من با ایشان در نمایشهایی مثل "مردههای بیکفن و دفن" و "آندورا" همکاری داشتم که در اجرای این دو پیس چیزهای زیادی از ایشان آموختم و به نظر من یکی از بزرگترین کارگردانان مملکت ماست که باید قدر ایشان را بدانیم. به یاد دارم بهرام بیضایی وقتی برای اولین بار کارگردانی تئاتر کرد، دو پیس "میراث" و "ضیافت" را کار کرد که من در "میراث" هم بازی داشتم. این مربوط به چه سالی میشود و در کجا اجرا شد؟ اگر اشتباه نکنم اوایل دهه چهل بود و در تالار سنگلج اجرا شد. من در این نمایش به همراه جمشید لایق و محمود دولتآبادی که یکی از نویسندگان بزرگ این مملکت است بازی میکردم. در این نمایش ما سه تن نقش سه برادر را بازی میکردیم که یکی از کارهای بسیار باارزش و خوب بود که در خدمت آقای بیضایی و این هنرمندان بزرگ بودم. این هم حرکت خوبی بود. کاش ادامه پیدا میکرد. منظورتان این است که در تلویزیون تئاتر اجرا شود؟ بله، چون تلهتئاترهایی که پخش میشوند قبلاً ضبط شدهاند و در ضمن در چندین قسمت هم پخش میشوند. به نظر من کمتر کسی این تلهتئاترها را میبیند. بیشتر این آثار پیسهای ترجمه شدهاند که با بیان خاص خود پخش میشوند که فکر میکنم برای مردم جذابیت ندارد. عظمت تئاتر را هم در تلویزیون نمیتوان دید. برای دیدن تئاتر واقعاً باید در سالن تئاتر حضور پیدا کرد و روی صحنه آن را تماشا کرد. به نظر من ما تئاتر کم داریم، البته امسال در جنوب شهر حضور پیدا کردم و دیدم که شهرداری چند سالن درست کرده که باعث خوشحالی است اما برای شهری با وسعت تهران سالن تئاتر کم داریم. به خاطر دارم که حدود 42 سال قبل برای فستیوالی به پاریس رفته بودم که آقای زفیرلی که بعدها کارگردان سینما شد نیز دو نمایش در آن فستیوال اجرا کرد. آن زمان در پاریس حدود 60 سالن تئاتر کوچک و بزرگ وجود داشت. باید در نظر داشت که جمعیت تهران نسبت به سالهای گذشته چندین برابر شده و ما نباید به تئاترشهر و تئاتر سنگلج اکتفا کنیم. ما باید در تمام نقاط تهران سالن تئاتر داشته باشیم، چرا که برای رسیدن از نقاط مختلف شهر به مجموعه تئاترشهر مردم با مشکل مواجه هستند. فکر میکنم عظمت تئاتر کمتر درک شده است. تئاتر برنامهای است زنده و هنری واقعی است که بدون صنعت اجرا میشود. برخلاف سینما که تلفیق هنر و صنعت است، تئاتر هنر خالص و اثرگذاری است. در تئاتر، ما ادبیات دراماتیک داریم که بسیار مهم و باارزش است و میبینیم که سالها آثار شکسپیر اجرا میشود ولی همیشه نو است و تازگی دارد، مثل شاهنامه حکیم طوس، فردوسی که البته متأسفانه به سراغ آن نرفتیم در حالی که میتوانستیم آثار شاهنامه را به صورت نمایشنامه اجرا کنیم. این امر مستلزم وجود درامنویسان فعال است. بله متأسفانه ما درامنویس کم داریم چرا که تشویق نمیشوند. به خاطر دارم مرحوم اکبر رادی شاید یک یا دو سال برای آماده شدن یک نمایشنامه وقت صرف میکرد و وقتی هم آنرا میخریدند قیمت کمی برای آن میپرداختند. در حالی که اگر کسی یک سناریو که به لحاظ هنری ارزش کمی دارد را آماده کند با قیمت بالایی خریداری میشود. اکنون میبینیم که نویسندگان بیشتر به سراغ فیلمنامهنویسی آمدهاند چون پول و شهرت بیشتری دارد، و البته این اتفاق خوبی نیست. به نظر شما اگر یک نمایش منحصر به 30 اجرا شود و در نقاط مختلف شهر هم روی صحنه برود نه تنها شرایط اجراهای تئاتر بلکه شرایط نمایشنامهنویس مطلوبتر نمیشود؟ این فکر بسیار خوبی است، به یاد دارم وقتی سال 1358 در سمت ریاست اداره برنامههای تئاتر خدمتگزار هنرمندان بودم، یکی از کارگردانها نمایشنامهای از برتولت برشت را آماده اجرا کرد که تئاتر سنگلج را در اختیار او قرار دادیم. اما ایشان گفتند که مسیر تالار سنگلج برای خیلیها مناسب نیست و به هر ترتیب ما تالار رودکی یعنی تالار وحدت فعلی را در اختیارشان گذاشتیم و درست تفکر شما را در آن زمان پیاده کردیم. یعنی ما اگر در تهران 30 سالن تئاتر داشته باشیم لااقل میشود در 15سالن آن یک نمایش را اجرا کرد. البته باید مسئولان را تشویق به این کار کنیم، چرا که کشوری که تئاتر داشته باشد، از نظر فرهنگی در سطح بالایی خواهد بود. باید شرایطی فراهم شود که تئاتر از دوران کودکی و در کودکستان آموزشی داده شود. مثلاً میتوان از بزرگان تئاتر خواهش کرد که هر یک در ماه یک یا دوبار به کودکستانها مراجعه کنند و به بچهها درس تئاتر بدهند. اگر این طور باشد حتی کشف استعداد نیز میتواند صورت گیرد؟ بله، الان وقتی من با نوهام صحبت میکنم، میبینم که نسبت به زمان من که در سن او قرار داشتم تا چه اندازه باهوشتر است و دانش بیشتری دارد. بنابراین چنین استعدادی نباید هرز برود. به اعتقاد من اگر بتوانیم مجتمع مشخصی برای آموزش هنرهای مختلف داشته باشیم این امکان را فراهم میکنیم که جوانها بنا به علاقه ذاتیشان هنر مورد نظرشان را فرا گیرند، البته باید در نظر داشت که مثلاً جوانی که در جنوب شهر زندگی میکند به چنین مجتمعی دسترسی داشته باشد. زمانی که آقای بهروز غریبپور فرهنگسرای بهمن را در کشتارگاه سابق ساختند در حقیقت برای جوانهای جنوب شهر نیز محل فرهنگی آموزشی به وجود آمد، در حالی که سایر فرهنگسراهای تهران چنین گستردگی آموزش هنری ندارند، پیشنهاد شما در این ارتباط چیست؟ به نظر من باید از شهرداری خواست که چنین موقعیتی را فراهم آورد، همان طور که اکنون نیز چنین عملکردی دارد که باید دست مریزاد نیز به آنها گفت. باید در نظر داشت که یک سالن کنسرت با سالن تئاتر تفاوت دارد و شهرداری باید از هنرمندان در زمینه ساخت سالن تئاتر مشاوره گیرد. سالن تئاتر سالنی است که وقتی بازیگر در هر نقطه صحنه قرار میگیرد صدای او مفهوم است. یادم میآید که این اشکال در تئاترشهر وجود داشت. منظورتان سالن اصلی مجموعه تئاترشهر است؟ بله، در سالن اصلی مجموعه تئاترشهر کافی بودکه بازیگر یک قدم جابهجا شود تا در مفهوم بودن صدای او مشکل به وجود آید. در حالی که باید صدای بازیگر به گوش تمام تماشاگران یکنواخت برسد. این نکته بسیار مهمی است و نیازمند یک آرشیتکت است که تئاترشناس است و بداند سالن تئاتر باید از چه امکاناتی برخوردار باشد. بنابراین صرفاً ساخت یک سالن زیبا کافی نیست و باید تماشاگران و هنرمندان راحت باشند. من اطمینان دارم که شهرداری نسبت به ساخت چنین سالنهای تئاتری اقدام خواهد کرد و ما هم خواهش میکنیم که به تئاتر هم توجه بیشتری داشته باشند چرا که حیف است که ما تئاتر نداشته باشیم. و حرف آخر ... زمانی بود که ما در زمینه تئاتر فعالیت میکردیم و میدیدیم کسانی که در سینما فعالیت دارند بیشتر مطرح هستند در حالی که بازیگر شاخصی نبودند. به هر حال یک هنرمند غصه میخورد که با وجود زحمات زیادی که متحمل میشود، فردی که از گرد راه رسیده و هنرمند نیست حالا در سینما فعالیت میکند. میخواهم بگویم که نباید غصه خورد، چرا که وقتی قبول دارید که تئاتر یک هنر است، باید به هنردوستان متکی باشید. بنابراین دیگر جای غصه خوردن وجود ندارد. یک هنرمند تئاتر کاری میکند که خود او ارزش آن را میداند و از آن لذت میبرد. من نیز شاید در زمان جوانیام تحت تأثیر قرار میگرفتم که چرا وقتی ما این قدر زحمت میکشیم مثلاً نمایش "مردههای بیکفن و دفن" آقای سمندریان را باید در انجمن ایران و فرانسه اجرا کنیم، در حالی که بازیگر یک فیلم فارسی بیشتر از ما مطرح بود. من این تجربه را پیدا کردم که باید به آن کار خوبی که انجام میدهیم متکی باشم و اگر همه شناخت هنری ندارند به افرادی که شناخت هنری دارند باید تکیه کرد. باید برای جوانها بستری فراهم کنیم که بتوانند عرض اندام کنند و غصه نخورند. من امروز نمیتوانم به جوانها درس هنر بدهم اما درس اخلاق میتوانم بدهم، چرا که من طی 74 سال زندگیام اشتباهاتی کردهام که حالا میتوانم بگویم شما اشتباهات مرا تکرار نکنید. | ||||
|
نام "محمود استاد محمد" است که اهميت دارد
هدا ناصح بازيگر نمايش "تهرن" در گفتوگو با سايت ايران تئاتر یکشنبه 19 اسفند 1386 ساعت 10:55:00 AM تعداد بازدید: 83
| ||||
پیمان شیخی: هدا ناصح از جمله بازیگران جوان تئاتر کشورمان است که با بیش از 10 سال فعالیت در زمینه بازیگری تئاتر تاکنون در بیش از 15 نمایش صحنهای حضور داشته است. وی فعالیت خود را با ایفای نقش در نمایش "سلطان مار" به کارگردانی گلاب آدینه آغاز کرده و تاکنون در نمایشهایی چون "نقش زن"، "ژاندارک در آتش"، "لیلی و مجنون"، "مریم و مرداویج"، "قدم زدن روی ابر با چشمان بسته" و ... حضور داشته است. با هدا ناصح که این روزها در نمایش "تهرن" به کارگردانی محمود استادمحمد حضور دارد،گپ و گفتی داشتیم که میخوانید. با توجه به فاصلهای که اخیراً نسبت به تئاتر داشتید چه عاملی باعث شد تا در نمایش "تهرن" حضور پیدا کنید؟ دور بودن من از تئاتر به این معنی نبود که قصد ادامه فعالیت در تئاتر را ندارم، در نمایش "با صحرا بخوان بیصدا" کار چیستا یثربی نیز حضور داشتم که برای حضور در بخش بینالملل جشنواره تئاتر فجر پذیرفته نشد. نخستین دلیل حضور من در نمایش "تهرن" نام محمود استادمحمد بود چرا که در کار نمایش "دیوان تئاترال" یک جلسه در تمرینات ایشان حضور پیدا کردم اما تمرینات همزمان با سفری 10 روزه برای اجرای نمایش "من و هزارتو" کار آرش دادگر در آلمان میشد. آن زمان قرار بود نمایش "دیوان تئاترال" را در آبان ماه اجرا کنند و امکان 10 روز غیبت من نبود چرا که یکی از نقشهای اصلی نیز به من محول شده بود. وقتی اصغر دشتی دستیار کارگردان نمایش "تهرن" لطف کرد و برای حضور در این نمایش با من تماس گرفت مشتاقانه پذیرفتم و دو ساعت بعد از تماس در فرهنگسرای هنر حضور پیدا کردم. در این نمایش نقش شاهزادهای را بازی میکنید که ضمناً مادر یک خانواده است، در حالی که شما هنوز در سنین جوانی هستید! وقتی محمود استادمحمد مرا دید تنها مسأله موجود همین تفاوت نسبی بود که البته ایشان گفتند چهرهات به زنان قاجاری شبیه است و تفاوت سنی را نیز با قدری گریم میتوان برطرف کرد، علاوه بر این زنان آن زمان زود ازدواج میکردند. بنابراین همان شب متن را مطالعه کردم و تمرینات نیز آغاز شد. بعد از مطالعه متن، این نقش توجهم را جلب کرد، چون با سایر نقشهایی که تاکنون بازی کرده ام متفاوت بود. در واقع متن نمایشنامه را بسیار دوست دارم و باید بگویم که قلم محمود استادمحمد بسیار خوب است. چه چیزی در متن مورد توجه شما قرار گرفته؟ دیالوگهای نمایش "تهرن" بسیار فاخر است، و به زیبایی نوشته شده است. مثلاً شخصیت "کهور" دیالوگی دارد با این مضمون که میگوید: "پاهام رفتار نداره". این دیالوگ و امثال آن بسیار زیبا و لطیف است. باید بگویم که به عنوان بازیگر بسیار اهمیت دارد که چه دیالوگهایی برای آن نقش خاص در نظر گرفته شده و یا بازیگر مضمون متن را چگونه میگوید. شما قبلاً سابقه کار با محمود استادمحمد را نداشتهاید، ایشان نیز طی سالهای اخیر در زمینه تئاتر قدری کم کار بودهاند. با توجه به این مسأله هیچ وقت این احساس به شما دست نداد که با حضور حمید سمندریان در مجموعه تئاترشهر نمایش "تهرن" با استقبال تماشاگران مواجه نشود؟ این مسأله چندان برایم مهم نبود، با این که به عنوان یک بازیگر همواره دوست دارم که نمایشی که در آن حضور پیدا میکنم مورد استقبال قرار بگیرد اما طی اجراهای این نمایش اصلاً به این فکر نمیکنم که سالن پر است یا خالی، در حالی که اگر با کارگردان جوانی کار میکردم قدری حساس بودم که آیا کسی برای دیدن نمایش ما میآید یا نه. احساس میکنم نام محمود استادمحمد اهمیت دارد. به هر حال به مرور و با افزایش تعداد اجراها تماشاگران نمایش نیز بیشتر شدند. با توجه به فاصله زمانی که با داستان نمایش "تهرن" داریم، قاعدتاً برای رسیدن به نقش نیاز به مطالعه است. این کار را انجام دادید و یا صرفاً به گفتههای محمود استادمحمد اکتفا کردید؟ شاید جالب باشد. دقیقاً از شب نخست تمرینات، به جای این که روخوانی متن را آغاز کنیم، محمود استادمحمد حدود یک ساعت راجع به ناصرالدین شاه و دوره قاجاریه صحبت کرد و این در حالی بود که دقیقه به دقیقه از ایشان پرسشی تازه داشتم، چرا که اصولاً آدمی هستم که دوست دارم توضیح داده شود و از روز دوم و سوم تمرینات نیز دو کتاب به من دادند تا مطالعه کنم. با توجه به این که زمان این نمایش از 110 دقیقه به 90 دقیقه تقلیل پیدا کرده، به بازی شما آسیبی نرسیده؟ به هیچ وجه. من اصولاً آدمی هستم که به کلیت کار فکر میکنم و دوست دارم که وقتی کاری میبینم، بگویم که یک تئاتر خوب دیدهام. الان ریتم کار بسیار بهتر از گذشته شده، یک سری دیالوگهایی که میتوانست نباشد حذف شده و به کلیت کار کمک کرده و خیلی راضیتریم و ذوق بیشتری پیدا کردهایم. در مورد حضور در مقابل اصغر همت چه نظری داری؟ خیلی هیجانانگیز است. من حدود 10 سال است که تئاتر کار میکنم و در حدود 15 کار صحنهای حضور داشتهام. میتوانم بگویم که با بازیگران باسابقه خیلی همبازی نبودهام، به غیر از نمایش "مریم و مرداویج" که همبازی میکائیل شهرستانی بودم که آن کار نیز در نوع خودش هیجانانگیز بود. من به بازی ایشان بسیار علاقهمندم. در گذشته هم آقای همت داور جشنوارهای بودند که به من جایزه نخست بازیگری را دادند. اصغر همت با دانشجویان ارتباط بسیار خوبی دارد و به پرسشهای آنان با دلسوزی پاسخ میدهند که این ویژگی برای من بسیار محترم است. | ||||
دکتر ايماني پس از تماشای نمايش "کلبه عموتم":.jpg)
هادی مرزبان خبر داد: 
نسيم ادبي: امیدوارم نمایش "کلبه عموتم" در سالنهای دیگر هم اجرا شود
مجموعه نمایشنامه "سیروس ابراهیمزاده" منتشر میشود.jpg)
داود فتحعلیبیگی: ناشری برای چاپ کتاب "خاطرات عمو هاشم" پیدا نکردهام.jpg)
شکرخدا گودرزی "هفت خاج رستم" را پیشنهاد داد
پس از شش دوره .jpg)
علی رازی خبر داد: .jpg)
نمايشگاه عکس "آدم خوابش ميگيره" در اداره تئاتر
داود فتحعلیبیگی نمایش "پری و مرداب" را کارگردانی میکند|
مجمع عمومی انجمن عکاسان تئاتر خانه تئاتر ایران برگزارشد
دوشنبه 13 اسفند 1386 ساعت 10:45:00 AM تعداد بازدید: 47
| ||||
انجمن عکاسان تئاتر خانه تئاتر ایران با برگزاری مجمع عمومی روز گذشته در خانه تئاتر ایران تشکیل شد. به گزارش سایت ایران تئاتر، روز گذشته مجمع عمومی عکاسان تئاتر خانه تئاتر با حضور اعضای هیأت مؤسس این انجمن و تعدادی از عکاسان فعال در زمینه عکاسی تئاتر در سالن اجتماعات خانه تئاتر ایران برگزار شد. در ابتدای برگزاری این مجمع، علی بیغم ضمن ارائه توضیحاتی در خصوص نحوه برگزاری نخستین جلسه تشکیل هر صنف در خانه تئاتر، رضا معطریان، سیامک زمردی مطلق، ناصر عرفانیان، رسول اولیازاده و مسعود پاکدل را به عنوان اعضای هیأت مؤسس انجمن عکاسان خانه تئاتر ایران معرفی کرد. در ادامه رسول اولیازاده گفت: در سال 1385 با همکاری مجله صحنه، اقدام به برپایی مسابقه عکس تئاتر 1385 کردیم و پس از برگزاری آن، پیشنهاداتی ارائه شد که یکی از آن پیشنهادات تشکیل انجمن عکاسان تئاتر خانه تئاتر بود تا زیر چتر حمایت خانه تئاتر این انجمن راهاندازی شود که منتج به برگزاری مجمع عمومی امروز شد. آییننامه انجمن عکاسان تئاتر خانه تئاتر توسط مسعود پاکدل قرائت شد و شکوفه هاشمیان، سیامک زمردی مطلق، امیر امیری، حسن طاهری، ابراهیم حسینی، علی اوغازیان و مریم صمدی کاندیدای هیأت مدیره و سارا ساسانی، پیمان شیخی و مسعود پاکدل به عنوان کاندیدای بازرسان انجمن معرفی شدند. پس از رأیگیری که با نظارت علی بیغم به عنوان بازرس خانه تئاتر صورت گرفت: به ترتیب مریم صمدی با 23 رأی، سیامک زمردی مطلق با 22 رأی، ابراهیم حسینی با 18 رأی، شکوفه هاشمیان و امیر امیری با 11 رأی، حسن طاهری با 10 رأی و علی اوغازیان با 7 رأی به عنوان اعضای هیأت مدیره و در بخش بازرسی، مسعود پاکدل با 14 رأی و سارا ساسانی و پیمان شیخی هر یک با 5 رأی انتخاب شدند که البته پیمان شیخی به نفع سارا ساسانی کنارهگیری کرد و مسعود پاکدل و سارا ساسانی به عنوان بازرسان انجمن معرفی شدند. | ||||
هیأت مدیره جدید انجمن تئاتر کودک و نوجوان معرفی شدند
مرشد ترابی راهی بیمارستان شد|
انجمن روابط عمومی تئاتر تشکیل میشود
شنبه 11 اسفند 1386 ساعت 12:45:00 PM تعداد بازدید: 84
| ||||
با تشکیل هیأت مؤسس، پس از تنظیم آییننامه در صورت موافقت خانه تئاتر انجمن روابط عمومی حوزه تئاتر تشکیل میشود. به گزارش سایت ایرانتئاتر، هیأت مؤسس این انجمن شامل محمد بهرامی، مریم فشندی، فروغ سجادی، پیمان شیخی، زهرا شایان فر و شراره پورخراسانی است. بر این اساس هماکنون هیأت مؤسس انجمن روابط عمومی حوزه تئاتر مشغول تنظیم آییننامه داخلی است تا پس از تصویب و با توجه به صلاحدید مدیرعامل خانه تئاتر از سال آینده فعالیت رسمی خود را با اعلام مجمع عمومی و عضوگیری در خانه تئاتر آغاز کند. | ||||
